Όλοι μας παρατηρούμε αυτόν τον καιρό κατά τις εξορμήσεις μας στη φύση τα πανέμορφα μικρά κυκλάμινα. Χαρίζουν ομορφιά στη φθινοπωρινή γη και αποτελούν μόνιμη πηγή έμπνευσης για τους ανθρώπους που ασχολούνται με την τέχνη.
ΤΟ ΚΥΚΛΑΜΙΝΟ
-Πώς σε λένε, λουλουδάκι; -Να σ’ το πω: κυκλαμινάκι.
– Και ριζώνεις στο βουνό,
δίχως άνθη άλλα κοντά σου;
– Έχω σύντροφο (στοχάσου!)
το γαλάζιον ουρανό.
– Και τι κάνεις όλη μέρα;
– Τραγουδώ με τον αγέρα·
παίζω με τ’ αγριοπούλια·
με κοιμίζει πάντα η Πούλια·
και στολίζω ταπεινά
τις ραχούλες, τα βουνά…
– Και το χιόνι όταν φτάσει;
– Δε φοβάμαι… Θα περάσει…
Μες στη γη θα κοιμηθώ,
στου Θεού μας την αγκάλη.
Και τον άλλο χρόνο πάλι
με καινούργιο θα ’μαι ανθό!…
– Καληνύχτα, λουλουδάκι…
– Ώρα σου καλή, παιδάκι…
Νίκος Τυπάλδος
Πρόσφατα σχόλια